“Kimse hatay\u0131 kendinde aramad\u0131. Kar\u015f\u0131 taraf su\u00e7land\u0131 hep, “Onun hatas\u0131yd\u0131.” denildi. K\u00fcf\u00fcrler edildi, lanetler okundu. O bir zamanlar her \u015fey olan a\u015fk, bir s\u00f6zle hi\u00e7bir \u015fey olmu\u015ftu. “Bitti.” s\u00f6z\u00fc bu kadar kuvvetliydi i\u015fte. Bir anda g\u00fczel an\u0131lar, mutluluklar silinmi\u015f, yerini nefrete ve kavgalara b\u0131rakm\u0131\u015ft\u0131. Kimsenin ge\u00e7mi\u015fe sayg\u0131s\u0131 kalmam\u0131\u015ft\u0131. Mutluluklar neden bu kadar kolay unutulurdu? Oysa en zor kazan\u0131lan sava\u015flard\u0131 mutluluklar, \u00fczg\u00fcnl\u00fckler ise yorgunluklard\u0131 sadece. Herkes mutluluklar\u0131 uzakta arad\u0131. Herkese g\u00f6re sadece kendi \u00fcz\u00fcld\u00fc, hep kendi k\u0131r\u0131ld\u0131, hep hayalleri y\u0131k\u0131ld\u0131. Hep onun etti\u011fi dualar reddedildi, hep hayat ona kar\u015f\u0131 durdu. E\u011fer ki birey elindekinin k\u0131ymetinin fark\u0131na varmazsa, kaybedince bu kadar \u00fcz\u00fclmesi ne kadar anlams\u0131z.” diyerek i\u00e7 ge\u00e7irdi kad\u0131n, arkada\u015f\u0131n\u0131n nefretini dinlerken. “Biten ili\u015fkinin ard\u0131ndan, yine su\u00e7lu kar\u015f\u0131 taraf olmu\u015ftu. Peki kimdi bu kar\u015f\u0131 taraf? Belki de bir \u00e7ocu\u011fun masumlu\u011funu ta\u015f\u0131yordu. Neden insanlar \u00e7ok sevdi\u011fi bu insanlardan bir anda nefret ediyorlard\u0131? Onca k\u00f6t\u00fc s\u00f6z, bir \u015feyler bitti\u011fi i\u00e7in miydi? Peki ya her biti\u015f k\u00f6t\u00fc m\u00fc olmak zorundayd\u0131? \u0130nsanlar baz\u0131 \u015feyleri bitirmeden yenilerine ba\u015flayamazlar. Ve kimse yenili\u011fin onlara huzur mu yorgunluk mu getirece\u011fini bilemez. Bu bir oyundur, yaz\u0131-tura gibi. Hayat da bir oyun de\u011fil midir zaten? \u0130nsanlar seviyordu. \u00c7ok seviyordu. Ad\u0131n\u0131 “a\u015fk” koyuyorlard\u0131. G\u00f6zlerinin i\u00e7leri g\u00fcl\u00fcyordu, kalpleri at\u0131yordu. Fakat bunlar\u0131n ne kadar de\u011ferli oldu\u011funu hi\u00e7bir zaman anlayam\u0131yorlard\u0131. De\u011ferini bilemedikleri gibi, kalplerini b\u0131rak, zihinlerinde dahi saklam\u0131yorlard\u0131 bu an\u0131lar\u0131. Kalplerini k\u00f6t\u00fc an\u0131lar denizi yap\u0131yorlard\u0131. Kim o insanlarla bir ileti\u015fime ge\u00e7sin, hepsinin sonu o deniz oluyordu. Kimse kurtulam\u0131yordu onlar\u0131n k\u00f6t\u00fcl\u00fc\u011f\u00fcnden. Sadece baz\u0131 insanlar vard\u0131r ki o insanlar\u0131 g\u00f6rd\u00fc\u011f\u00fcn\u00fcz zaman anlars\u0131n\u0131z. \u00c7ocuklu\u011fumda okudu\u011fum bir yazardan \u00f6\u011frenmi\u015ftim bunu: “E\u011fer iyi d\u00fc\u015f\u00fcnceleriniz varsa, onlar y\u00fcz\u00fcn\u00fczde g\u00fcne\u015f \u0131\u015f\u0131nlar\u0131 gibi parlayacakt\u0131r ve hep g\u00fczel g\u00f6r\u00fcneceksinizdir.” Yani anlatmak istedi\u011fim \u015fu ki, e\u011fer kalbiniz ne kadar berraksa, o kadar mutlu olursunuz. \u00c7\u00fcnk\u00fc de\u011fer bilirsiniz. \u00c7\u00fcnk\u00fc mutlulu\u011fun de\u011ferini anlars\u0131n\u0131z. Bir \u015feyler bitse bile mutlulu\u011fu en \u00fcst raflarda saklars\u0131n\u0131z, k\u00f6t\u00fcl\u00fckler eskitmesin diye.” Bunu arkada\u015f\u0131na s\u00f6yleyebilmeyi o kadar \u00e7ok istedi ki, onu de\u011fi\u015ftirmeyi o kadar \u00e7ok istedi ki. B\u00fct\u00fcn kalbiyle istedi, bir \u00e7ocuk gibi istedi. Ama yapamad\u0131. Bu istek onun kalbinde buruk bir ac\u0131 olarak kald\u0131. Bu ac\u0131n\u0131n \u00fcst\u00fcne so\u011fumaya ba\u015flanm\u0131\u015f olan kahvesinden bir yudum ald\u0131. G\u00f6zleri ya\u015fl\u0131 arkada\u015f\u0131na bakt\u0131i eline pe\u00e7eteyi al\u0131p onun ya\u015flar\u0131n\u0131 sildi, ve g\u00fcl\u00fcmsedi. Pe\u00e7eteyi masaya b\u0131rakt\u0131-ki pe\u00e7etenin o masada kalmayaca\u011f\u0131n\u0131 biliyordu. Ya\u011fan ya\u011fmuru izledi, sustu, ya\u011fmur damlalar\u0131n\u0131n birbirine kar\u0131\u015fmas\u0131n\u0131, izledi. “Ne kadar bo\u015f bu insano\u011flu.” diye i\u00e7 ge\u00e7irdi, ve kahvenin son yudumunu da yudumlad\u0131.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
“Kimse hatay\u0131 kendinde aramad\u0131. Kar\u015f\u0131 taraf su\u00e7land\u0131 hep, “Onun hatas\u0131yd\u0131.” denildi. K\u00fcf\u00fcrler edildi, lanetler okundu. O bir zamanlar her \u015fey olan a\u015fk, bir s\u00f6zle hi\u00e7bir \u015fey olmu\u015ftu. “Bitti.” s\u00f6z\u00fc bu kadar kuvvetliydi i\u015fte. Bir anda g\u00fczel an\u0131lar, mutluluklar silinmi\u015f, yerini … Okumaya devam et